Week X-17: rust roest

Strategieën zijn er om aangepast te worden. Zo ook mijn strategie om de marathon te lopen. Zou deze in duigen vallen? 

Vorige week vertelde ik je over de achilleshiel van mijn hardloopdoelstelling. Zelden in mijn korte blog carrière kreeg ik zoveel reacties. Louter goed bedoelde adviezen. Over het aanpassen van het trainingsschema tot het heroverwegen van mijn doelstelling.

Doelen en middelen

Plots realiseerde ik het me. Als door de bliksem getroffen. Nogmaals lees ik de Whatsapp. Verdomd, ze heeft gelijk. Ik lees het korte bericht nog eens over; ‘Volgens mij zit de uitdaging in iets heel anders‘, heeft ze me geschreven.

Het overkomt iedereen toch wel eens? Het is jou toch ook wel eens overkomen? Dat het middel om een doel te behalen een doel op zich wordt. Niet de vakantiebestemming maar de reis ernaar toe wordt het doel.

De marathon was niet het doel, maar een middel. Nee, zelfs dat niet. De weg naar de marathon was een middel. Een middel om structuur in mijn dag te krijgen. Ik heb echter verzuimd om dat als doel te definiëren. Laat staan dat ik concrete stappen heb geformuleerd hoe ik dat doel zou behalen. Nee, in plaats daarvan heb ik een pad uitgestippeld om de marathon, dus het middel, te behalen. Hierdoor is het middel een doel geworden.

Op zich helemaal niet erg. Ware het niet dat door de achillespees problemen de vorige week gemaakte keuze niet de meest objectieve is. Daarbij laat ik maar even in het midden of een door een mens gemaakte keus ooit objectief kan zijn.

Heroverwegingen

Door het verkregen inzicht komen er plots andere keuzes op mijn pad die vragen in me op werpen.

Waarom zou ik bloggen over mijn hardloopavontuur? Is hardlopen dan werkelijk zo belangrijk voor mij dat ik dat zo nodig met je moet delen? Mag ik hier twee uur per week aan een blog besteden? Of zijn er andere zaken die ik liever wil delen?

Ik zou je veel liever vertellen over de plannen die ik heb, de ideeën die ik heb over samenwerken, over bijzondere ontmoetingen, de gedachten die sommige momenten in me losmaken en misschien heel af en toe iets over mijn hardlopen…

Waarom zou ik me beperken tot de eerder opgelegde keuzes over mijn marathon? Is er buiten stoppen of doorgaan nog een andere keus?

If you can dream it, you can build it‘, schreef ik een paar weken geleden. Ik wil een droom realiseren en in die droom is die marathon maar een stukje van een grotere puzzel. Het kan toch niet zo zijn dat één lullig stukje van de puzzel me ervan weerhoudt om de puzzel op te lossen? Er zal een oplossing komen voor dat ene stukje, geloof me, zo is het altijd nog gegaan.

Ik realiseer me dat een middel nooit een risico moet opleveren waardoor het doel verder weg in plaats van dichterbij komt. Het lopen van een marathon mag geen risico opleveren waardoor ik mijn doel niet kan halen.

Mijn marathon en de weg er naartoe zijn geen doel. Ze zijn niet meer dan een middel om een ander doel te dienen. Wellicht zijn ze daarin geslaagd. Ook het niet kunnen lopen van de marathon is een leerpunt en in die zin als middel zinvol.

Wat nu?

Het is me vaker overkomen. Een middel dat een doel wordt. Zo zocht ik anderhalf jaar geleden werkruimte (een middel), nu droom ik over een campus van professionals (een doel). Had ik ooit een samenwerking nodig om een opdracht te verkrijgen, nu heb ik een club geweldige professionals om mij heen verzameld en voel ik me daar verantwoordelijk voor. Het is dus helemaal niet erg om een middel tot het doel te verheffen. Mits met mate en een doelbewuste keuze.

Ik ga nu geen risico’s nemen waarvan ik de gevolgen niet kan inschatten. Mijn schema voor de marathon laat ik los. Ik kies voor 2 weken rust. Geen meter hardlopen. Dat geeft de tijd om te bezinnen over de te volgen strategie. Wellicht is de marathon daarna alsnog haalbaar, maar ik zal niet treuren als ik het moet uitstellen (er komen nog genoeg marathons) of een kortere afstand (een halve marathon is voor mij ook een record).

En jawel, ook hier staat de marathon symbool voor veel persoonlijke en zakelijke overwegingen. Over twee weken misschien wel een vervolg…