Verkrampte kuiten en ander ongemak

De nieuwe schoenen schenken me een succesvolle Coopertest. De verkrampte kuiten ook. De moed zinkt me in de schoenen, letterlijk.

Zoals afgesproken meld ik mij op maandagavond bij AV Zuidwal in Huizen. De eerste echte stappen van de training van de marathon én de eerste stappen op mijn nieuwe hardloopschoenen. Dat een mens blij kan zijn met iets als hardloopschoenen. Het blijft een vreemde gewaarwording, datzelfde gevoel als een nieuwe eigen auto. Ik val met de neus in de boter; er staat een Coopertest gepland voor die avond.

Coopertest

Nu heb ik positieve ervaringen met de Coopertest. Ik heb ze al eerder met je gedeeld. Dus ook nu had ik er veel zin in. Twaalf minuten rondjes rennen over de atletiekbaan. Een bijna hypnotische ervaring. Een gevoel dat ik op de weg eigenlijk nooit krijg.

Bij het inlopen en opwarmen spreek ik een oude bekende die al de nodige marathon ervaring heeft. Ontspannen lopen, niet moe worden luidt de opdracht voor deze dag. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Zeker op die mooie nieuwe blitse schoenen.

Positieve ervaringen uit het verleden bieden geen garanties in het heden. De kleine spanning die ik net voor de start nog voelde, een plankenkoorts die mij hartslag naar een hogere frequentie opvoerde dan nodig, valt weg als het startschot klinkt. De klok begint te tellen, iedereen drukt op de knopjes van de horloges als ze over de streep gaan.

Het kost me twee minuten per rondje, dat is 12 km/uur. Na 11 minuten heb ik nog voldoende over om te versnellen. Uiteindelijk haal ik 2500 meter! Iets meer dan 6 rondjes. Niet slecht voor iemand die hooguit eens per week loopt.

Coopertest maart 2015

Verkrampte kuiten

Het succes van de Coopertest wijd ik volkomen aan mijn nieuwe schoenen. De verkrampte kuiten de volgende keren dat ik loop ook. Ik word meteen gestraft. De eerste keer al na bijna 500 meter. Absurd. Ben ik net goed en wel de straat uit, kan op mijn schreden terugkeren, strompelend weliswaar.

Het begon in de linkerdij. Die was al een paar dagen gevoelig. Terwijl ik de linkerdij probeer te ontzien en trachten mij te focussen op mijn beweging, worden er naalden in mijn rechter kuit geduwd. Van die botte naalden, nee, hele priemen zijn het! Wat een pijn…

De hele week erna loop ik niet. Als een goed begin het halve werk is, wat is dit dan?!

Een bezoekje aan de fysio die de kuiten goed masseert biedt uiteindelijk uitkomst. Ik vertel haar dat over mijn marathon ambities. `Nee!´, roept ze, ´jij ook al?´ Ik vertel haar gretig over het waarom van deze ambitie en vergeet te vragen wat ze bedoelt met haar opmerking. De volgende keer maar eens vragen, want al snel kneden haar ervaren handen mijn kuiten. O mijn god, wat doet dat pijn!

De dag erna is de pijn geheel verdwenen. Marga, die mij begeleidt in mijn marathon training, adviseert me om voorzichtig te zijn en eerst op een hometrainer de conditie op peil te houden. Ik ga toch niet fietsen?!

Afgelopen zondag heb ik weer gelopen. Waar normaal een rondje van 8 kilometer de standaard op een zondagochtend is, moet ik nu na 5 kilometer opgeven met wederom verkrampte kuiten.

Die marathon lijkt verder weg dan ooit.