De houdbaarheid van hardloopschoenen

Mijn oude schoenen hadden hun demping volkomen verloren. Want ze stamden uit 2011… Kennelijk hebben hardloopschoenen een maximale houdbaarheid.

”Het is een tijdbom, als ik hierop verder loop kan ik ieder moment enorme last van mijn spieren en pezen krijgen”, aldus de geraadpleegde specialist in een hardloopwinkel. “Hardloopschoenen gaan hooguit 1000 kilometer mee, maar na een half jaar begint het rubber dat voor de demping zorgt ook uit te drogen.”

Op mijn vraag of dat gecontroleerd kan worden, blijft het even stil. Ik moet de vraag twee keer herhalen: “Kunt u contoleren of de demping uit de schoen is?”. Eigenlijk wil ik bewijs, maar durf dat niet te vragen. Kennelijk ben ik de eerste die deze vraag stelt. Ja, het kan gecontroleerd worden en nee, dat kan niet in de winkel. Wel kan hij de schoenen opsturen zodat de technische stand van zaken vastgesteld kan worden. “Maar dat is vast duurder dan een paar nieuwe schoenen”, terwijl de verkoper in hem wakker wordt en een fraai model van de muur trekt.

Ik probeer nog een grapje door te zeggen dat hardloopschoenen een THT datum moeten krijgen. Maar helaas tevergeefs…

Is zoveel demping en correctie nodig?

Een paar dagen geleden schreef ik al over mijn vader. Als schoenmaker had hij het nooit over demping en ondersteuning. Maar de tijden zijn vast verandert, evenals het technisch inzicht in wat goed is voor een mens.

Voor een hardloper zijn de schoenen namelijk wat de banden voor een formule 1 auto zijn. Ze zorgen voor grip en stabiliteit. Ze bieden bescherming. Maar ze bepalen ook hoe je loopt. Ze kunnen afwijkingen aan je voet of de wijze van afwikkeling ondersteunen danwel corrigeren. Ja, het kopen van een schoen is een aan wetenschap grenzende inspanning.

Zo ben ik in 2011 naar zo’n hardloopwinkel getogen om me schoenen te laten aanmeten. Een rondje hardlopen door de winkel, waarna op basis van de camera beelden een oordeel wordt geveld. Alsof ooit iemand een proefrit met een auto in een showroom heeft gemaakt, 20 meter vooruit en terug. “Rijdt prima, is het niet? Ik heb ‘m zelf ook.”

Volgens de expert/verkoper moest ik antipronatie schoenen hebben. “Kijk maar”, zie hij, wijzend naar de video opname die hij van mijn loopbeweging had gemaakt. Ja, ik zag wel dat mijn enkel naar binnen knikte, maar ik zag dat ook met de antipronatie schoen aan. Dat had ik goed gezien. Er moest ook nog een inlegzooltje in. En die werden op maat gemaakt… Een schoen om een afwijking te corrigeren en een zooltje als het ultieme stigma. En schoenen van €160 + een paar zooltjes voor €200…

Had was me het geld wel waard. Had ik dus mooi jaren gewoon op straat gelopen zonder zooltjes en op gewone schoenen, zonder te beseffen dat ik eigenlijk hulp nodig had. Hulp bij het lopen. Extra ondersteuning. Dat ik dus al die jaren heb kunnen functioneren is eigenlijk een godswonder!

Antipronatie of geen antipronatie, dat is de vraag

Dat was in 2011. En nu sta ik daar weer. Op nieuwe schoenen voor een cameraatje een stukje door de winkel te dribbelen; rennen kun je het niet noemen. In 5 passen ben ik aan het einde en weer terug.

Nee, ik heb geen antipronatie schoenen nodig. Een heel fraaie landing iets op de voorvoet. De schoen die ik op dat moment aan heb ondersteund die manier van lopen. Da’s mooi.

Ik voel een soort van wonderbaarlijke genezing. Als een bejaarde die een busreis naar Lourdes heeft doorstaan, koop ik deze schoenen.

Meer vragen dan antwoorden

Ergens mis ik iets. In mijn werk zit ik vaak in een rol van projectleider of opdrachtgever. Als mijn leverancier mij iets levert wil ik weten wat dat is, waarom ik het nodig heb en waarom het geleverde is zoals het is. Nu blijf ik toch zitten met een stel vragen:

  • waarom zit er eigenlijk demping in hardloopschoenen die al jaren beperkt mee gaat?
  • waarom heb ik die demping volgens de oude boeken van mijn vader niet nodig
  • waarom heb ik die demping niet nodig als ik gewoon loop?
  • waarom heb ik in 2011 een antipronatie schoen nodig en in 2015 niet?

Ik heb mijzelf een boeiende taak veroverd….