Vent met hangmatplannen en vakantiehoop

De afgelopen weken bleek ik inderdaad zo’n irritante vent met hangmatplannen en vakantiehoop. Ik heb mezelf voor de gek gehouden. Het wordt tijd voor een harde confrontatie.

Waren mijn plannen nu zo onwerkelijk? Was ik echt blind voor de realiteit? Kom ik terug van vakantie, verval ik direct weer in het oude patroon: werken, eten, buishangen, wijn zuipen en slapen. Ik pak gelijk weer alles op, alsof ik nooit andere plannen had gemaakt. Zelfs deze blog is weer naar de achtergrond verschoven. Ik ben een gewoontedier!

Welgemeende adviezen

Als ik zo mijn plannen besprek met anderen, dan krijg ik welgemeente adviezen. Van to-do lijstjes tot het allerlei geavanceerde planningsystemen. Ik heb ze al eens geprobeerd. Ik heb de boeken over het onderwerp verslonden. Al die guru’s die met de beste adviezen komen. Niet zelden een idee dat voor één iemand werkt, die vervolgens daarover een boek schrijft en om daarmee allerlei charlatans inspireert, laat ik het woord jatten maar niet gebruiken, om hierover ook een boek te schrijven. Van gasten die beweren dat ze maar 4 uur per week werken, wat natuurlijk flauwekul is, want ze vliegen van de ene presentatie naar de andere, wat natuurlijk hun werk is maar dat zal toch zeker meer dan 4 uur per week zijn. Tot boeken vol met tips en trucs over het leeghouden van je inbox, het hele leven is kennelijk een grote inbox….

Veel blijken van herkenning krijg ik ook, maar ook veel ontkenning. Velen adviseren om niet te zeuren en gewoon door te gaan.

Doel

Nee, ik heb een doel nodig. Een doel dat ik alleen kan halen als ik er hard voor moet werken, prioriteiten stellen en dat ik ook kán halen. Met andere woorden, het moet SMART zijn. Ik zou natuurlijk iets in mijn werk kunnen nemen, nog meer werk erbij. Maar liefst heb ik een doel dat ik na het behalen gewoon achter me kan laten. Ik weet dat ik werk gerelateerde doelen dan niet los zou kunnen laten. Nee, het moet iets buiten werk zijn.

Hardlopen

Nu is er nog iets dat je van me moet weten. Al vanaf mijn kindertijd was er één sportieve activiteit waar ik wél in kon en wilde presteren. Van al die sporten die er te beoefenen waren, was er hooguit één die mijn interesse had. Dat was hardlopen. Op de lagere en middelbare school had ik een afspraak gemaakt met de onderwijzer. Als ik voor de Coopertest een onwaarschijnlijke afstand neer zou zetten, dan kreeg ik voor het vak sport een zes. Ik had voor sport dus altijd een zes.

Ik heb sindsdien af en toe gelopen. Vaak begonnen en net zo vaak weer gestopt. Een paar keer een 10 kilometer wedstrijd. Ooit onder de 50 minuten, maar dat is lang geleden. Inmiddels loop ik af en toe met een loopmaatje een rondje door de buurt. Vaak ga ik niet, omdat ik geen zin of geen tijd heb. Geen tijd wil maken, bedoel ik eigenlijk.

Als er dus een ding waar ik wil en kan presteren voor een doel, dan is het wel hardlopen. Ik ga daarom een marathon lopen. Hoe SMART is dat?