valse start

Had ik het me toch zo voorgenomen om wekelijks een blog te schrijven. En toch is het niet gelukt. Wéér niet gelukt, moet ik eigenlijk zeggen.

Het is verdorie ‘the story of my live’. Dingen starten en niet afmaken. Telkens opnieuw trap ik erin.

Gestart maar niet afgerond

Niet alleen deze blog en niet alleen nu. Zo maar een paar voorbeelden:

  • Ging ik ooit niet een succesvol koffiemerk in de markt zetten?
  • Directeur spelen van een IT clubje?
  • En hoe zit het eigenlijk met de behoefte om zelfstandig professionals met elkaar te verbinden?
  • Recent heb ik bedacht een campus rond zelfstandig professionals te ontwikkelen
  • O ja, en natuurlijk deze blog

Ik doe nog steeds wat ik altijd deed. En als ik niet oppas doe ik dat volgend jaar ook en het jaar daarop ook…

Ik ben wat ik deed

Was ik niet met een zoektocht bezig? Een zoektocht naar een manier om die vicieuze cirkel te doorbreken. Missie is na ruim een maand al mislukt. Inmiddels ben ik weer een jaar ouder geworden. 44 jaar. De behoefte om iets anders te willen wordt alleen maar groter. Maar waar te beginnen?

Ik voel dat ik ruimte moet maken. Afscheid moet nemen wellicht. Maar hoe neem je nu afscheid van iets dat zo verweven is met je persoonlijkheid. Ben ik wat ik doe? Nee, ik ben wat ik deed.

Kijk achterom

Het verleden heeft me dus gevormd. Ik blijf achterom kijken. Ligt mijn toekomst in het verleden? Ik lees de dag van morgen in gisteren. Dat is wat mij het meest benauwd. Als ik niets doe, ligt mijn toekomst vast. Maar ik leef vandaag!

Herinner je nog die achteruitrijraces van Ter land, ter zee en in de lucht? In hun oude dafjes reden de durfallen achteruit over het circuit. De meeste keken over hun schouder, enkele vertrouwden op spiegels, maar er waren ook een paar die hun stoel hadden omgedraaid. Technisch gezien reed de auto achteruit, maar de chauffeur reed gewoon vooruit. Briljant.

Comfortzone

Dat is wat ik nodig heb. Een creatieve oplossing, waarbij ik niet telkens achterom hoef te kijken. Ik moet daarvoor echter wel een patroon doorbreken. Ik zit nu veilig in mijn comfortzone. Een cocon van een vreemdsoortig gedrag. Al was het maar om niets te hoeven veranderen.

  • Na een dag hardwerken heb ik het verdiend om op de bank te mogen hangen.
  • Ik heb geen tijd om iets te veranderen aan het patroon.
  • In het weekend is niet erg om gewoon te werken.
  • Vakanties zijn ervoor om achterstallig werk in te lopen of thuis te klussen.

Er is meer voor nodig om mijn ingesloten patronen te veranderen. Alleen met een blogje ga ik het niet redden. Het is een kwestie van opruimen van wat ik niet meer wil en focus op waar ik me op wil richten.