Soms zit ’t mee, meestal….

“Soms zit ’t mee, meestal zit ’t tegen”, hoor ik de baanmarshal (hoofdgrasmaaier) van de golfbaan zeggen, terwijl we samen kijken hoe mijn bal met een prachtige boog in het water plonst. Waarheid als een koe, maar met een onmiskenbaar negatieve ondertoon.

Regelmatig krijg ik de vraag hoe het zit met de voorbereiding voor de marathon. Nou, zie bovenstaande… 🙂

hoogmoed komt voor de val

Nu heb ik een paar maanden geleden met nogal wat bombarie aangekondigd dat ik wel even die marathon zou gaan lopen. En passant ook nog even op onconventionele schoenen. O ja, en ik dacht ook nog even in de blogs de hardloopgoeroe uit te kunnen hangen. Natuurlijk was dat vragen om prolemen. Kwestie van boontje komt om z’n loontje.

Ten eerste ging het natuurlijk niet lekker in hardlooptechnisch opzicht. Die andere manier van lopen heeft me van veel blessures verlost, maar er ook een lastige voor in de plaats gebracht. Laten achillespees problemen nu net veel tijd te vergen…

Gelukkig kon ik, na een periode van rust in het schema te hebben gebracht, weer goed lopen. Net op dat moment parkeer ik een zware werkbank op mijn voet. Ontzettend stom natuurlijk. Gelukkig bleek het niet gebroken, maar wel voldoende beschadigd dat ik het advies krijg tenminste 2 weken niet te rennen. Inmiddels is dat een paar weken geleden en ik loop nog steeds niet zoals gewenst.

Die marathon kan ik wel op mijn buik schrijven.

Realistische doelen

Nu was die marathon en de weg er naar toe voor mij louter een middel om een aantal andere zaken, zowel privé als zakelijk, op orde te krijgen. Ik heb je daarover in een van de eerste blogs verteld.

Dat ik die marathon niet kan lopen kan me eigenlijk weinig schelen. Dat ik daarmee echter ook niet in staat ben gebleken om die werkelijk en onbenoemde doelen te halen, daar lig ik wel wakker van.

Soms blijken doelen onhaalbaar. Dat kan vele oorzaken hebben. Soms is de tijd niet rijp of heb je niet de juiste middelen, maar het kan ook dat doelen gewoon niet realistisch blijken. Je kunt dan nog zoveel middelen gebruiken, het is niet voor je weggelegd.

 

En ja, ik kan wel blijven schrijven in metaforen.
Maar wellicht is het tijd om realistische doelen te beschrijven.
Tijd om de midlifecrisis, die overigens volkomen overrated is en ook niet meer dan een metafoor voor achterliggende problematiek blijkt, van me af te schudden.