De ultieme afleiding om de dag door te komen

Vandaag merk ik ’t weer. Al ben ik nog maar twee uur aan het werk. Deze dag zal als alle andere zijn.

Mijn dag wordt geregeerd door mijn omgeving. Ik ben nu twee uur aan het werk en realiseer me dat deze dag net als al die andere zal zijn… Iedere dag anders en toch hetzelfde.

Als we er zelf geen invloed op uitoefenen, ons er tegen verzetten, gaat de tijd zichzelf invullen. Bij mij zijn het:

  • Mensen. De mensen om mij heen in de MiX of  de espressobar. Ik zou niet zonder ze kunnen.
  • Telefoon. Ooit het enige middel dat inbreuk op je dag kon maken. Belangrijke gesprekken werden onderbroken omdat de telefoon ging.
  • Mail. De mails stromen binnen. Op mijn PC of laptop. Ik kan niet zonder mail!?
  • Social media. Tot  enkele jaren geleden hadden we niet van gehoord, maar nu kunnen we niet meer zonder. Facebook. LinkedIn.
  • Instant messaging. Whatsapp, Messenger, SMS. Met ieder hun eigen inbreuk op mijn dag.  Allemaal even (on)belangrijk…

Icoontjes flitsen ten teken dat er nieuwe berichten zijn. Ik reageer onmiddellijk zodra ik ze zie. Soms weet ik nog dat ik een berichtje van iemand gezien heb, maar moet dan zoeken in welk medium ik het heb ontvangen.

Ik scroll door (on)gelezen mails. Ik druk op F5 om te verversen. De zoekfunctie helpt te vinden wat ik wel had gelezen (en onthouden) maar nog moet beantwoorden.

Geloof me, ik heb het geprobeerd. Van die GTD acties. Ook dat verzandt echter. Nog een systeem erbij.

Tot op heden heeft geen enkel systeem gewerkt. Ik realiseer me dat ik moet beginnen met de zwakste schakel: ik!

Ik ben zelf verantwoordelijk voor de invulling van mijn dag. Ik ben de schuldige aan de verlummeling van de tijd.