Afscheid nemen bestaat niet

Laatst reed ik in de auto voor een privé-afspraak toen ik een mailtje binnenkreeg. Mijn telefoon zit via een houdertje aan het dashboard gekleefd en dus zie ik zo’n mailtje real time binnenkomen. Bij het stoplicht opende ik het. Eerste zin: Beste Peter, wij hebben jou gegevens gekregen van…’ Dan weet je: een nieuwe klant. Wat is dat toch steeds een gelukzalige moment.

Het mooiste van zelfstandig werken vind ik de kansen die er overal, elke dag zijn. Of om met collega-projectwerker Louis van Gaal te spreken: kansen én mogelijkheden. Elke dag kun je gebeld worden door een bedrijf of individu dat jou een klus geeft of in ieder geval koffie met je wil drinken. Elke dag kun je opnieuw ergens verkering krijgen, bij wijze van spreken. En soms, als de verkering heel goed loopt, blijft het heel lang aan. Soms duurt de affaire heel kort. Na een klus is het weer over, maar ga je toch als vrienden uitelkaar.

Ik heb een lange relatie gehad als zzp’er. Laatst vertelde ik op deze plek dat ik de bons had gekregen van een opdrachtgever die na jaren liever met een grote organisatie in zee ging. Het is natuurlijk nooit leuk als een opdrachtgever de relatie verbreekt. Maar het is de keerzijde van de flexibiliteit waar de zzp’er zo befaamd om is. Er is niets op tegen om, al was het maar uit commercieel oogpunt, de relatie zo lang mogelijk in stand te houden. Maar op een gegeven is het mooi geweest. Nieuwe bezems vegen schoon. Dat zegt nog niets over de oude bezems, maar het is een feit dat als je als externe ergens fris binnenkomt, je betere resultaten boekt en je zelf ook veel gemotiveerder bent. Ik denk dat het niet goed is als je tot het meubilair van de opdrachtgever gaat behoren. En geloof me, ik was onderdeel van het meubilair en ben zelfs al meerdere keren intern verhuist. Sterker, ik heb de degelijke kasten van oer-Hollandse merken als Ahrend overleeft…. Op een gegeven moment werd ik zelfs gevraagd voor het personeelsuitje. Dan wordt het tijd om in te grijpen.

BLog 7 - exit

Een ander effect van de langdurige relatie is dat je in je comfortzone terecht komt. Dat geldt voor de opdrachtnemer maar ook voor de opdrachtgever. Op elkaar ingewerkt zijn klinkt leuk, maar feitelijk word je er lui van. Daarom ben ik eigenlijk best blij met het beëindigen van die langdurige overeenkomst. Het geeft me eindelijk weer de tijd om ja te zeggen tegen nieuwe kansen en mogelijkheden. Zo bemerkte ik dat er nog een hoop mogelijkheden voor new business onder handbereik lag. Het ligt voor het oprapen. Waarom ik dat toch niet eerder zag! Ik moet blind zijn geweest. Ik voel het nu alweer kriebelen.

Afscheid nemen is niet mijn hobby. Soms is accepteren en verder gaan veel beter. Niet als een Ronaldo blijven mokken in het gras, maar meteen opstaan, schouders recht en verder. Zonder achterom te kijken, zonder te zwaaien. Net als een cowboy in een melancholische western. Na ieder avontuur pakt ‘ie zijn spullen en vertrekt…. Als een desperado onderweg naar een volgend avontuur. Maar ooit keer je terug. Want echt afscheid nemen, dat bestaat niet.