when you build it, they will come

Om iets, ongeacht wat, tot een succes te maken is meer nodig dan alleen dat ‘iets’.

We herkennen dat het verkrijgen van ‘iets’ (lekker vaag) ons blij maakt. We bruisen van de energie en zijn enthousiast. De volgende stap is echter om dat ‘iets’ tot een succes te maken. Het begint op werk te lijken en het enthousiasme is getemperd.
Het creëren van kunst om zelf van te genieten is heel wat anders dan om het te verkopen. Het maken is één, maar het verkopen is twee.

Mea culpa

Zo wilde ik vorig jaar een marathon lopen. Mea culpa. Ik kocht schoen. Begon een blog. En deelde mijn visie te pas en te onpas. Toen het echter op trainen aankwam haakte ik af. Het aapassen van het dagelijkse ritme, zorgen voor voldoende rust en meerdere keren per trainen. Bleh…. Gelukkig was het maar hobby en kon ik me verschuilen achter een hardnekkige blessure [echt waar, erg pijnlijk ook, maar het kwam me wel goed uit…]

Bananenrepubliek

Ooit hoorde ik het volgende verhaal. Het speelt zich af in de Pacific. Die duizenden eilanden in de Stille Oceaan. Ten tijde van de tweede oorloog waren enkele eilanden door de Amerikanen in gebruik genomen. Ze bouwden er havens of kleine vliegvelden. Overal waar die yankees kwamen ontstond handel. Die eilandjes werden welvarender dan de eilanden waar ze niet kwamen.
Natuurlijk was dat een doorn in het oog van die andere eilanden. Die kwamen tot de volgende conclusie: overal waar de Amerikanen komen ontstaat welvaart en Amerikanen komen omdat er een vliegveld is, dus wij moeten een vliegveld hebben. Logisch. En dus gingen ze bouwen. Vliegtuigen en barakken van takken, egaliseerden stukken grond om als landingsbaan te dienen en ’s avonds ontstaken ze vuren om de landingsbaan te verlichten. When you build it, they will come. [niet te verwarren met de misqoute uit de film Field of dreams]

Domme inboorlingen?  Volgens mij hebben we in Nederland ook een aantal onrendabele vliegvelden gebouwd….
Wie herinnert zich nog de periode dat ieder dorp een eigen bungalowpark met subtropisch zwemparadijs moest hebben. Of gemeentebesturen die luxe winkelcentra uit de grond stamp(t)en. Projectontwikkelaars die vervallen industriegebieden ombouwen tot hippe campussen. De hele wereld is een verzameling bananenrepublieken.

Niet alleen grote organisaties, gemeenschappen en overheden maken zich hieraan schuldig. Hier spreekt een ondernemer die een oude smederij heeft omgetoverd tot espressobar en nu zit te wachten op klanten. Maken we ons niet allemaal aan dit ‘when you build it they will come’ syndroom schuldig?

Slechts het hebben van een landingstrip op een tropisch eiland is onvoldoende om vliegtuigen te laten landen. Evenals dat het hebben van een paar hardloopschoenen je nog geen marathon laat lopen. Het lezen van een managementboek maakt je nog geen goeroe. En ja, ik weet het, het hebben van een espressobar maakt nog niet dat dat een succes is.

Wat is er aan de hand?

We beginnen onze eigen business te starten. We hebben onszelf en onze omgeving ervan weten te overtuigen. Vol goede moed gaan naar de KVK, beginnen aan een website, schrijven een eerste blog (…), ontwerpen visitekaartjes, bezoeken een paar netwerkborrels, passen wellicht nog ons LinkedIn profiel aan. En dan wachten tot ze komen, die klanten.

In het proces zijn twee fases te herkennen:

  1. het verkrijgen of creëren van ‘iets’. Een idee, een boek, een gebouw, een business. Hier hebben we vaak lang over nagedacht en is in het hoofd al duizenden keren gerealiseerd. Het is nu een kwestie van dit te realiseren. Dat is ons vak. Vaak een zaak van investeren.
  2. het tot een succes maken van ‘iets’. Over dat ‘iets’ hebben we jaren nagedacht. Voor ons is het heel logisch dat het een succes wordt. De buitenwereld is echter een andere mening toegedaan, als ze al een mening hebben.

Waarom zijn we aan de eerste stap begonnen? Toch om te genieten van de tweede stap. Koop je voor jezelf een muziekinstrument en geniet van het bespelen ervan? Prima, de tweede stap is niet nodig. Maar was het je bedoeling om op te treden voor andere mensen, dan is het een ander verhaal. Slechts het zetten van de eerste stap is onvoldoende.

We vinden het echter lastig om die tweede stap te zetten. Met het eerste deel, dus het creëren of verkrijgen, zijn we lang bezig geweest. Toen hadden we nog energie en handelden we vanuit gevoel en passie. Het hebben van een bepaalde business is namelijk ons werk. Dit is wat we de hele dag willen doen. Het tot een succes maken ligt buiten dat vakgebied. Wellicht is het het vakgebied van iemand anders?

Hoe los je dit op?

Welke van de volgende antwoorden is de juiste?

  1. blijf dromen. Jij bent een uitzondering op de regel. Blijf ajb geloven dat het vanzelf goed komt. Ik voorspel je echter dat je met niets zult eindigen.
  2. zoek hulp. Huur iemand in je kan helpen met de volgende stap. Realiseer je dat jij niet de juiste persoon voor de tweede stap bent.  Wellicht kun je je business combineren met die van een ander. Maar erken dat je het zelf niet alles kunt. Is niets om je voor te schamen overigens! Hieruit groeien de mooiste samenwerkingen!
  3. nieuw project. Zie de tweede stap als een nieuw project. Sluit de eerste af met als resultaat het product of dienst waar je van droomde. Gebruik het resultaat als input voor een nieuw plan. Dit plan is niet de realisatie maar de exploitatie.

Het enige juist antwoord is: een combi van bovenstaande antwoorden. Immers:

  • Wanneer je als persoon zo bent gegroeid dat je je business wilt laten groeien, dan heb je gemerkt dat je zonder dromen nergens komt. Je droom heeft je gebracht waar je staat. Koester dat.
  • Je kent dan ook je sterktes en zwaktes. Je weet dat je niet alles zelf kunt doen. Je hebt soms hulp nodig. Weet waar je die kunt vinden.
  • Het bouwen áán je business is iets anders dan het bouwen ván je business. Doe je ogen dicht en droom. Die droom is het nieuwe plan.

Er is echter een grote uitdaging. Het succes begin pas buiten je comfortzone.