Ik moet eruit, net als Ronaldo

Ik ben gedumpt. Niet door een vrouw, maar door een klant. Ze hebben mij, de éénpitter, ingeruild voor een hele organisatie. En terwijl ik gisteravond over deze tegenvaller liep te mijmeren zag ik Ronaldo huilend in het gras zitten. Het individu werd vervangen en de organisatie werd kampioen. Een eyeopener.

Ik weet zeker: ik ben geboren voor het ondernemerschap. Vanuit mijn eigen visie en passie probeer ik een plek te veroveren in de markt en die markt kan steeds een andere zijn. Dat vind ik zo gaaf aan ondernemen: zelf een pad kiezen, mensen ontmoeten, klussen binnenhalen, vallen, opstaan, alles. Ik wil dat niet ‘onder’ een baas doen. Ik ben niet geboren om voor mensen te werken. Ik ben ook niet geboren om alleen te werken. Ik ben geboren om met mensen te werken. Want winnen doe je samen, las ik laatst in een sportinterview.

Winnen doe je samen

Winnen doe je samen

Toch haalde ik in mijn uppie een grote vis binnen. En wat denken grote organisaties over de mensen met wie ze in zee gaan? Dat ze ook heel groot zijn. Marco van Basten dacht ooit als voetballer dat mensen modaal 10.000 gulden per maand verdienden. Waarom dacht hij zo? Omdat hij zelf veel verdiende. Maar ik ben niet groot, ik ben een eenpitter. De klant denkt dat je een heel team om je een hebt, met adviseurs, commissies, ceo’s, en HR-afdelingen die zorgen dat je goed getraind blijft, je goed aangestuurd wordt. Natuurlijk, alle randzaken rondom de eigenlijke klus waarvoor je bent ingehuurd, zoals sales, marketing, strategie en pr, doe je er even bij. In het weekend of in de avonduren. Of nog erger: in de tijd die eigenlijk bestemd is voor de feitelijke klus. Dat kan natuurlijk nooit lang goed gaan. En dus komt de continuïteit in gevaar.

Ik heb geen managers die met de managers van de grote klant wat plooien gladstrijken. Ik heb geen salesteam die nog even aan de kar trekt als de inkoopafdeling van de klant daar om vraagt. En dus word ik vervangen door een grote ICT-organisatie met allemaal mensen met eigen verantwoordelijkheden. Dat is slikken. Nu heeft het weinig zin om als een voetballer in het gras te gaan zitten huilen. Maar ik ben wel keihard met de neus op de feiten gedrukt.

Ik ben geen organisatie. Maar ik doe wel alsof. Ik heb het over ‘we’. Ik heb het over collega’s, die ik eigenlijk niet heb. Ja, ik deel een werkplek met andere ondernemers en als ik dan praat over een van deze ‘huisgenoten’ dan noem ik ze al snel collega’s. Maar dat zijn we niet. We zijn individuen en we doen allemaal alsof we een organisatie zijn omdat we anders nergens binnekomen. Eigenlijk houden we ons voor de gek. Of laat ik voor mezelf spreken: ik houd mezelf voor de gek. En dat moet veranderen. Dat gaat veranderen. Winnen doe je samen. Dat wordt mijn slogan. Beter goed gejat dan slecht verzonnen.

One thought on “Ik moet eruit, net als Ronaldo”

  1. Pauline van den Berg says:

    Heerlijke post Peter. Herkenbaar. Dank voor het delen.

Comments are closed.