Wie doet er wat aan de pestwet DBA?

Ik zei tegen mijn werkplekcollega’s, die aan de keukentafel druk met de lunch bezig waren, dat ik het wilde gaan hebben over de wet DBA. ‘O, die’, zei er één. De anderen zeiden niets. Terwijl de wet DBA hen enorm zou moeten interesseren. Iedereen moppert erover, maar er gebeurt niets. En daar word ik verdrietig van.

blog-12-keukentafel-mix

Intussen worden goedwillende, hardwerkende creatieve en risico-nemende vrienden van mij bedreigt. Bedreigt door de wet DBA. Weet jij, beste lezer, toevallig waar die letters voor staan, DBA? Vast niet. Maar ik heb dus een aantal IT-ers in mijn vriendenkring en die hebben langlopende klussen. Sommige zzp’ers doen de ene ochtend iets voor de ene en de andere ochtend voor een andere opdrachtgever. Maar IT’ers doen soms een jaar lang iets voor een opdrachtgever. Volgens de wet DBA zijn dat ineens geen ondernemers meer. Nee, die moeten nu in loondienst, die moeten gaan payrollen. En dat kost ontzettend veel geld. En dus zet de opdrachtgever deze trouwe klanten eruit. Want volgens de wet DBA lopen ze het risico dat ze premies voor deze klant moeten betalen. Ik heb het aan den lijve ondervonden. Een klant waar ik al jaren voor werk zei dat hij de opdracht even door zijn advocaat moest laten controleren, in het kader van de wet DBA. Ik werk al járen voor hem!

 

ZZP’ers lopen het risico om aan de kant te worden gezet. Neem IT’ers, maar ook freelancers in de zorg of in de bouw met hun langlopende klussen. En nu vraag ik me af: wat wil de wetgever met deze wet? Waarom zou mijn opdrachtgever premies voor mij moeten betalen? Ik betaal toch keurig belasting? Om antwoord te kunnen krijgen op die vraag heb ik een netwerkbijeenkomst georganiseerd met als centraal thema: de wet DBA. Materiedeskundige Eloy Veldhuijzen geeft tekst en uitleg en samen gaan we op zoek naar creatieve ideeën om toch zelfstandig te kunnen blijven. En intussen hoop ik dat er iets gebeurt in de politiek. Dat ze stoppen met deze flauwekul. Dat ze afblijven van al die mensen die er bewust voor gekozen hebben om te gaan ondernemen. Die bewust hebben gekozen om niet deel te nemen aan ons sociale stelsel en zelf hun verzekeringen en te regelen. Omdat ze graag in vrijheid werken, zonder gezagsverhoudingen. Intussen raadt de overheid en het UWV 50-plussers aan om te gaan ondernemen omdat ze toch niet meer worden aangenomen. Het lijkt het drugsgedoogbeleid wel: je mag het niet inkopen maar wel verkopen. Zoiets. Krom dus.

 

Zo’n wet DBA zou mensen moeten beschermen. Mensen, die zonder werk en uitkering een uitzichtloos bestaan dreigen te gaan leiden, helpen om toch aan een rokende schoorsteen te komen. Deze wet is echter niet helpen, maar pesten. Mensen die 1 of 2 grote opdrachten hebben terug in het stramien duwen. Vroeger lagen er maar drie zwemmers in het bad: werkgevers, werknemers en zij die geen werk hadden. Er is een vierde bijgekomen: de zzp’er. Maar deze zwemmer past niet in een hokje. Hij moet of in de baan van de werknemer, of die van de werkzoekende. Het wordt tijd dat de overheid de maatschappij niet in hokjes plaats maar de hokjes in de maatschappij plaatst.

Die laatste zin sprak ik hardop uit, met mijn rebellerende vuist op tafel, toen mijn collega’s collectief net de tafel verlieten. ‘Moet jij niet aan het werk?’, vroeg er één.

Ja, graag.